خانه / تازه‌ها / نجات درختان ولیعصر

نجات درختان ولیعصر

هر موجود زنده‌ای بر روی زمین دارای طول عمر مشخصی است که تغییرات محیط زندگی آن موجود زنده این طول عمر را کوتاه‌تر یا بلندتر می‌کند.

در سال ۱۳۰۰ به دستور رضاشاه شروع به ساخت خیابانی در تهران کردند که بعد از احداث راه‌آهن، ایستگاه راه‌آهن تهران انتهای این خیابان شد و انتهای دیگرش سر در بیابان‌های آن زمان دهات شمال تهران داشت و تا کاخ سعدآباد می‌رفت.

اکثر قسمت‌های این خیابان در دشت‌ها و تپه‌های بی سکنه تهران بود و خیابان اختصاصاً برای رفت‌وآمد خانواده سلطنتی بین دو کاخ شمال و جنوب پایتخت بود یا برای کسانی که قصد شرفیابی داشتند؛ این ادامه داشت تا اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ که خیابان دیگر برای عام باز شده بود.

در سال ۱۳۱۱ به دستور رضاشاه دو طرف خیابان را به فاصله هر دو متر یک چنار کاشتند و مابین آن‌ها را گل سرخ قرص نمودند.

خیابان چنارهای سبز
خیابان چنارهای سبز

تقریباً ۲۴۰۰۰ درخت چنار کاشته و برای آبیاری آن‌ها دو حلقه چاه حفر گشت. البته شایان‌ذکر هست که ریشه چنار نیاز به آب اکسیژن‌دار دارد وگرنه همان‌طور که الآن دیده می‌شود به‌سرعت در اوایل خرداد برگ‌هایش زرد شده و خزان می‌کند.

بازهم تکرار می‌کنم در اوان تأسیس خیابان تا سال‌های ابتدایی دهه ۵۰ شمسی کمتر ساختمانی در دو طرف اکثر مسیر خیابان بوده است.

هوای آزاد و آب پاک پای درختان جریان داشته، هوا معتدل‌تر بوده، بارندگی بسیار زیاد در بهار، گرمای خوب و مطبوع در تابستان که درخت رشد مناسب و قند سازی می‌کرده و زمستان سرد که خواب مناسبی برای درخت و تثبیت ازت فراهم می‌آورده‌است.

این روند ادامه داشت تا زمان ما، به‌تدریج ساختمان‌ها ساخته شد و آلودگی و پساب آلوده و سمی آن‌ها وارد آب آبیاری درختان گردید، رفت‌وآمد خودروها موجب آلودگی شدید میکروبی، صوتی و شیمایی هوا و خاک شد و عمر درختان به تدریج کاهش یافت.

در طی این مدت کوچک‌ترین توجهی به این موجودات زنده نشد، کم‌کم عمرشان کوتاه شد و با یک طوفان سخت یا به دلایل دیگر خشک‌شده و افتاده‌اند. به‌جای درختان خشک‌شده حتی یک نهال کاشته نشد و به وضعیت باقی درختان رسیدگی نگردید تا آفات و بیماری‌ها همه را کم‌کم از پای درآورد.

حتی اگر این اتفاقات هم نمی‌افتاد باید بعد هر چهل سال به جای درختان پیرتر یک نهال جوان کاشته می‌شد که حتی این هم دیده نشده بود.

حالا هم دیر نیست، تقریبا ۳۰۰۰ درخت از آن انبوه باقی‎مانده و باقی را نیز می‌توان جایگزین کرد اگر برنامه مدونی و طولانی مدتی – به اندازه عمر ۱۰۰۰ ساله درخت چنار- تدوین شود.

ابتدا باید قبل از هر اقدامی و قبل از کاشت نهال تازه، وضع و محل زندگانی این موجودات سبز و زیبا به روال طبیعی و سالم برگردد، آنگاه اقدام به کاشت نهال‌های تازه نمود.

خیابان ولیعصر شاید برای نسل بعد جز یک افسانه از زبان بزرگ‌ترهایشان که زمانی در آن طی مسیر می‌کردند، تفریح می‌کردند، عاشق می‌شدند، کار می‌کردند، درس می‌خواندند و با زیبایی چنارهایش عشق می‌ورزیدند، چیز دیگری نباشد.

بیاییم اینگونه نشود. فردا خیلی دیر است، باید امروز اقدام کرد.

درباره Faez Ehya

می‌خواهم اینجا خانه مجازی من باشد. هر آنچه در زندگی من مهم است اینجا می‌آورم. اما هیچ چیز مهمتر از عشق نیست. آن‌را در قلبم نگهبانی می‌کنم. فائزاحیا

شاید این را هم بخواهید مطالعه کنید.

نازک طبع اردیبهشتی من، بهشت من

بهشت من طبع نازکت مرا و تمام جان مرا عاشق می‌دارد مجنون می‌کند شاعر می‌شود واژه شعر می‌گوید عشق

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

16 − دوازده =